فروش نفت در شرایط تحریم، آزمونی برای ظرفیت‌های مدیریتی و خلاقانه ایران محسوب می‌شود. مسیر‌های غیررسمی، هرچند امروز پل ارتباطی با بازار‌های جهانی هستند، اما پایداری آن‌ها در سایه قوانین بین‌المللی تضمین‌نشده است. آینده این صنعت به تصمیم‌های هوشمندانه‌ای وابسته است که ضمن حفظ منافع ملی، پلی برای تعامل سازنده با جامعه جهانی بسازد. پیروزی در این زمینه، نه‌تنها نیازمند مقاومت، بلکه مستلزم توانایی در جذب همکاران جدید و ایجاد شبکه‌ای از مزایای متقابل است.