
نشان تجارت - افزایش نرخ خوراک پتروشیمیها و به تبع آن رشد بهای سوخت صنایع در ماههای اخیر به یکی از چالشهای جدی بخش تولید فولاد تبدیل شده است. طبق فرمول تعیینشده، نرخ سوخت صنایع معادل ۶۰ درصد نرخ خوراک پتروشیمی محاسبه میشود؛ بنابراین با جهش نرخ خوراک، هزینه انرژی صنایع انرژیبر از جمله فولاد نیز به شکل محسوسی افزایش یافته است.
بر همین اساس، نرخ گاز مصرفی فولادسازان که در دیماه ۶ هزار و ۸۱۸ تومان به ازای هر مترمکعب بود، در بهمنماه به ۱۱ هزار و ۳۵۲ تومان رسید؛ افزایشی حدود ۶۶ درصدی که میتواند حاشیه سود تولیدکنندگان را تحت فشار قرار دهد. این در حالی است که صنعت فولاد به دلیل اتکا به روش احیای مستقیم، وابستگی بالایی به گاز دارد و همزمان با رکود نسبی بازار داخلی و محدودیتهای فصلی تولید مواجه است.
رضا شهرستانی، عضو انجمن تولیدکنندگان فولاد آلیاژی، با اشاره به اثر مستقیم رشد قیمت گاز بر هزینه تولید به تجارتنیوز گفت: برای تولید هر تن فولاد حدود ۵۰۰ مترمکعب گاز مصرف میشود و با افزایش حدود ۵ هزار تومانی در هر مترمکعب، نزدیک به 2 میلیون و ۵۰۰ هزار تومان به هزینه تولید هر تن اضافه میشود.
وی با تأکید بر اینکه این افزایش به معنای رشد حدود ۲ هزار و ۵۰۰ تومانی به ازای هر کیلو فولاد است، بیان کرد: در صورت تداوم شرایط فعلی و عدم تعدیل قیمت فروش، شرکتهای فولادی با افت سودآوری مواجه میشوند و فشار مالی بر آنها افزایش خواهد یافت.
شهرستانی با اشاره به اختلاف قیمت فولاد ایران با بازارهای جهانی اظهار کرد: قیمت جهانی شمش فولادی در حال حاضر حدود ۴۲۰ دلار به ازای هر تن است، در حالی که تولیدکنندگان داخلی محصول خود را با نرخی کمتر از ۳۰۰ دلار عرضه میکنند و حدود ۱۲۰ دلار اختلاف قیمت وجود دارد.
او تصریح کرد: با توجه به این فاصله قیمتی، بازار داخلی ظرفیت تعدیل نرخها را دارد و در صورت آزاد بودن مکانیزم قیمتگذاری، بازار خود را با هزینههای جدید تطبیق خواهد داد؛ هرچند این موضوع به افزایش قیمت برای مصرفکننده نهایی منجر میشود.
عضو انجمن تولیدکنندگان فولاد آلیاژی درباره امکان مدیریت مصرف انرژی نیز عنوان کرد: مصرف گاز در واحدهای فولادی به سطح بهینه رسیده و امکان کاهش معنادار آن وجود ندارد، بنابراین ابزار مشخصی برای جبران افزایش قیمت گاز در اختیار تولیدکنندگان نیست.
وی در پایان خاطرنشان کرد: ادامه روند افزایشی نرخ انرژی میتواند مزیت تاریخی انرژی ارزان در صنعت فولاد ایران را تضعیف کرده و در بلندمدت بر سرمایهگذاری و رقابتپذیری این صنعت اثر منفی بگذارد.