ایران بهشت مسئولان؛ از اینترنت تا بیمه سفید / سهم مردم از خدمات عمومی چیست؟
نشان تجارت - معاون سازمان بیمه سلامت پرده از واقعیتی برداشت که سالهاست مردم آن را لمس کردهاند: رانت و تبعیض در دسترسی به خدمات عمومی. بیمه توأمان برای مسئولان، اینترنت سفید و امکانات ویژه، در حالی که اکثریت جامعه زیر فشار اقتصادی و محدودیتهای خدمات درمانی و دیجیتال است، نمادی از فاصله فاحش زندگی مسئولان با مردم شده است.
ماجرای بیمه سفید چیست؟
افشای «بیمه سفید» مسئولان توسط معاون سازمان بیمه سلامت، نه تنها یک مسئله صنفی یا اداری، بلکه زنگ خطری برای کل ساختار حکمرانی ایران است. کارکنان حداقل ۱۷ نهاد حاکمیتی، از جمله مجلس و سازمان برنامه و بودجه، برخلاف قانون، از بیمه توأمان استفاده میکنند؛ مدلی که در آن بیمه پایه و تکمیلی به گونهای در هم ادغام شده که فرد بیمهشده بدون هیچ محدودیتی از خدمات پزشکی بهره میبرد.
این در حالی است که مردم عادی در صفهای طولانی، با فرانشیز بالا و سقف محدود خدمات، درگیر دغدغههای سادهترین درمانها هستند. بیمه توأمان برای مسئولان، نه یک امتیاز رفاهی، بلکه نماد رانت ساختاری و نابرابری سیستماتیک است.
مساله اصلی تبعیض است
مسئله از بیمه فراتر است، زیرا هر روز شاهد رونمایی از یکی از این تبعیضها هستیم. مثلا همین ماجرای «اینترنت سفید» و دسترسی ویژه مسئولان به اینترنت بدون فیلتر که اخیرا حاشیه ساز شد. در آن فقره نیز تبعیض دیجیتال در حالی که عموم مردم با محدودیت، اختلال و فیلترینگ دستوپنجه نرم میکنند، امتیازات ویژه مسئولان را به رخ کشید. وقتی تصمیمگیران کشور و خانوادههایشان از اینترنت بدون محدودیت و خدمات درمانی کامل بهره میبرند، طبیعی است که مشکلات واقعی مردم برایشان به یک مسئله انتزاعی تبدیل شود.
این فاصله فاحش بین زندگی مسئولان و مردم، در حوزههای دیگر مانند مسکن، وام، آموزش و معیشت هم قابل مشاهده است. نتیجه؟ سیاستگذاریهایی که نه تنها پاسخگوی نیاز جامعه نیست، بلکه مشروعیت ساختار تصمیمگیری را به چالش میکشد.
این نابرابریها تصادفی نیست
جامعه امروز دیگر این نابرابریها را تصادفی نمیداند؛ کاربران شبکههای اجتماعی با کنایه و اعتراض میپرسند: چرا مسئولان همیشه از مزایای ویژه برخوردارند و مردم عادی باید بار سنگین هزینه و محدودیت را تحمل کنند؟
این وضعیت نشان میدهد که عدالت واقعی از جایی آغاز میشود که بیشترین تماس را با زندگی مردم دارد؛ سلامت، دسترسی دیجیتال و خدمات عمومی. ادامه روند فعلی، نه تنها اعتماد عمومی را به شدت کاهش میدهد، بلکه فاصله بین تصمیمگیران و جامعه را هر روز بیشتر و شکاف اجتماعی را عمیقتر میکند.
رانت، تبعیض و اینترنت سفید، همه جزو همان پازل تکراری است. یک اقلیت در رفاه مطلق و اکثریتی که برای حداقلها میجنگد. اگر اصلاحی در کار نباشد، افشاگریهای بعدی، که دیگر نه یک شوک خبری، بلکه نمادی از بیعدالتی سیستماتیک است، بار دیگر خون مردم را به جوش میآورد.
