
نشان تجارت - عرفان بیوکنژاد: هفته گذشته علیرضا زاکانی شهردار تهران یک ادعای عجیب مطرح کرد که با گزارشهای میدانیهمخوانی ندارد. او گفت حدود ۹۵ درصد خسارتهای جنگ ۱۲روزه در تهران رخ داده و روند رسیدگی به این آسیبها «رو به پایان» است؛ ادعایی که بررسیهای خبرنگار رویداد۲۴ تصویر متفاوتی از آن ارائه میدهد.
در ادامه سخنان خود، زاکانی گفت در جنگ ۱۲ روزه از صد در صد منازل مسکونی مردم که آسیب خورد، ۹۵ درصدش در تهران بود و ۵ درصدش در سایر شهرهای کشور. یعنی ما باید ۶۵۲ واحد را تخریب کنیم و از نو بسازیم. در کشور تعداد این ها ۲۹ تا بود.
او مدعی شده ۹۵ درصد کار با روش شهرداری تمام شده و آن ۵ درصدی که به عهده دولت بوده هنوز به جایی نرسیده.
عجیب تر اینکه زاکانی میگوید در آن ۵ درصد - که بر عهده دولت بوده - دولت تا ۳ ماه پیش، ۵۴۰۰ میلیارد تومان پول داده، هنوز تمام نشده است.
این یعنی دولت برای ۲۹ واحد کل کشور که بر عهده حودش بوده به ازای هر واحد مسکونی ۱۸۶ میلیارد تومان پرداخته است!
مجموع این ادعاها با روایت ساکنان خانه های تخریب شده ، آسیب دیده و غارت شده هم خوانی ندارد.
در میان روایتهای پراکنده و آشفته ساکنان، اشکان بیش از دیگران از تلخی ماجرا میگوید. او که هنوز تصاویر کشتهشدن هموطنانش را فراموش نکرده، معتقد است ویرانیهای بمباران تنها بخشی از ضربهای است که خوردهاند. آنچه او «فاجعه واقعی» مینامد، همین غارت و عدم جبران خسارت ها پس از حمله است: «شهرداری باید وسایل تخریبشده را جبران کند؛ یا همان وسیله را بدهند یا ارزش ریالیاش را. اما حتی درباره درِ خانهمان هم میگویند چرا قبل از جنگ دو لَت بوده؟ یک لَت بگذارید! تازه همان را هم نمیدهند. این یعنی درباره زندگی قبل از جنگ ما هم تصمیم میگیرند.»
او مکثی میکند و ادامه میدهد: «گاهی فکر میکنم کاش همان زمانی که توانش را داشتیم از این کشور رفته بودیم؛ در حالی که پیش از این هرگز به مهاجرت فکر هم نمیکردم.»
در خیابان روبهروی ساختمان همسایه زندان اوین، چند خودرو پارک شده که دیگر نشانی از آنها باقی نمانده؛ برخی عملاً به یک ورق فولادی مچالهشده در میان خاک و شیشهخرده تبدیل شدهاند.
با این حال، مردم مجتمع نزدیک اوین حمله اسرائیل و سرقت پس از آن را دو ماجرای کاملاً جدا از هم میدانند. اولی برایشان یک فاجعه تحمیلی و بیرونی است، اما دومی را «قصوری نابخشودنی» میخوانند؛ زخمی که به باور آنها نه از دشمن خارجی، بلکه از بیتوجهی و بیمسئولیتی داخلی نشأت گرفته است.
اشکان، یکی از ساکنان خانه نزدیک زندان اوین است که خانهاش در جریان حمله موشکی اسرائیل در جنگ ۱۲روزه بهشدت آسیب دیده. او روایت خود را در گفتوگو با رویداد۲۴ با گلایه از روند رسیدگی شهرداری آغاز کرده است .
او توضیح میدهد که «هنوز که هنوز است خانهام یک خرابه است» و با وجود وعدهها، تنها بخشی از پنجرهها توسط شهرداری تعمیر شده است. به گفته او، بن ۲۵۰ میلیونی خرید لوازم خانگی که برای آسیبدیدگان تعیین شده بود نیز به او تعلق نگرفته و «بعضی از همسایهها فقط ۱۵۰ میلیون گرفتهاند»، موضوعی که به باور او نشاندهنده بیعدالتی در روند پرداختهاست.
اشکان میگوید در روز حمله، دو خودرو داشته که هر دو آسیب دیدهاند و ناچار شده با هزینه شخصی اقدام به تعمیر آنها کند؛ هزینههایی که هنوز هم کامل نشده است. او در مراجعات متعدد به شهرداری منطقه با وعدههای متناقض روبهرو شده و حتی یکی از معاونان شهرداری منطقه یک، چکی ۸۰۰میلیونی بدون ثبت رسمی به او داده است. این چک، به گفته او، پس از مشاجره کلامی «نه تنها پاس نشد، بلکه همان معاون به من گفت همین را هم فراموش کن.»
به روایت او، پس از این درگیری، شهرداری او را از هتل شهر—محلی که پس از جنگ برای اسکان موقت در اختیارش قرار داده شده بود—خارج کرده و اکنون در مکانی زندگی میکند که «شرایطش بسیار سخت است و هیچ تناسبی با وضعیت یک خانوار آسیبدیده ندارد.» او تأکید میکند که «نه چکم پاس شد، نه کمک بازسازی گرفتم، نه بن لوازم خانگی دادند» و در نهایت نیز با تلخی میگوید که «تازه خانهام هم سرقت شده است.»
اشکان با انتقاد شدید از عملکرد مدیران منطقهای میگوید مشخص نیست «آیا آقای زاکانی اصلاً خبر دارد در پاییندست و زیر مجموعهاش چه میگذرد؟ آیا او میداند ماموران شهرداری با شهروندان آسیبدیده جنگ چه برخوردی دارند؟» در پایان، تنها درخواستش را اینگونه بیان میکند: «خواهش میکنم آقای مهدی منوری، رئیس سازمان بازرسی شهرداری، خودش بیاید خانه من را ببیند. من فقط میخواهم یکی از مدیران ارشد واقعیت را از نزدیک ببیند و برای خروج ما از این وضعیت تصمیم بگیرد.»