
نشان تجارت - سیدموسی شبیری زنجانی از مراجع تقلید شیعه و از چهرههای علمی برجسته حوزه علمیه قم بود که آوازه نام او نه به واسطه فعالیت سیاسی، بلکه فقاهت، اصول، علم رجال، حدیث و تاریخ حوزههای شیعه بود.
سیدموسی شبیری زنجانی متولد ۱۳۰۶ شمسی در قم بود و بیش از چند دهه در حوزه قم به تدریس و تحقیق پرداخت و شاگردان زیادی از درسهای او بهره بردند. این عالم برجسته، در بامداد ۳۰ شهریور ۱۴۰۵ درگذشت. دفتر ایشان علت فوت را در اطلاعیه رسمی بهصورت کلی اعلام کرد؛ گزارشهای خبری نیز از بستریشدن او به دلیل عفونت و بیماری ریوی خبر دادهاند.
پدر این علم، آیتالله سیداحمد زنجانی، از عالمان شناختهشده حوزه قم بود. سیدموسی سه ماه پس از ورود پدرش به قم متولد شد و به احترام حضرت معصومه (س)، «موسی» نام گرفت. زندگی علمی او از سنین ابتدایی در حوزه آغاز شد.
شبیری زنجانی در قم و نجف نزد شماری از برجستهترین فقهای زمان خود تحصیل کرد. در میان استادان او نامهایی مانند: سیدحسین بروجردی، سیدمحمد محقق داماد، سیدابوالقاسم خویی و سیدصدرالدین صدر به چشم میخورد.
او بعدها خود به یکی از استادان شناختهشده درس خارج فقه و اصول در قم تبدیل شد. در منابع حوزوی آمده است که بیش از ۴۰ سال به تدریس خارج فقه و اصول پرداخته است.
سیدموسی شبیری زنجانی صرفاً یک مرجع تقلید نبود؛ او در «علم رجال» و بررسی اسناد روایات نیز شهرت خاصی داشت. علم رجال در حوزه شیعه به بررسی شخصیت راویان حدیث، وثاقت آنان، سلسله سند روایات و اعتبار نقلها میپردازد. به همین دلیل، بخش قابل توجهی از تحقیقات او درباره رجال حدیث، تراجم علما، تاریخ حوزههای شیعه، اسناد روایات، کتابشناسی و بررسی نسخهها و منابع قدیمی بود.
یکی از مهمترین آثار منسوب به این عالم بزرگ، مجموعه «جرعهای از دریا» است. این مجموعه فقط یک کتاب فقهی معمول نیست؛ مجموعهای از مقالات، یادداشتها، تحقیقات رجالی و تاریخی و خاطرات علمی او درباره شخصیتهای مختلف حوزه و تاریخ معاصر ایران است.
در این مجموعه اطلاعاتی درباره عالمان و شخصیتهای مذهبی و سیاسی مختلف دیده میشود و بخشی از مطالب آن حاصل نقلهای شفاهی و حافظه تاریخی شبیری زنجانی است.
از همین جهت، «جرعهای از دریا» برای پژوهش درباره تاریخ روحانیت شیعه در قرن اخیر نیز مورد توجه قرار گرفته است.
شبیری زنجانی طی دههها تدریس، شاگردان زیادی را پرورش داد. چهرههایی مانند محمد مؤمن، حسن طاهری خرمآبادی، رضا استادی و شماری دیگر از روحانیون بهعنوان شاگردان یا مرتبطان با حوزه درس او بودهاند.
همچنین درباره حضور برخی شخصیتهای سیاسی و روحانی نسلهای بعد در درس او گزارشهایی وجود دارد. اما باید دقت کرد که شرکت در درس یک استاد الزاماً به معنای همفکری سیاسی یا رابطه نزدیک سیاسی نیست.

پس از درگذشت آیتالله محمدعلی اراکی در سال ۱۳۷۳، موضوع تعیین و معرفی مراجع تقلید جدید در حوزه قم مطرح شد. جامعه مدرسین حوزه علمیه قم در آن مقطع نام هفت فقیه را بهعنوان مراجع واجد شرایط معرفی کرد که شبیری زنجانی نیز در میان آنها بود.
با این حال، شبیری زنجانی در مقایسه با برخی مراجع، حضور رسانهای بسیار محدودی داشت و عمده فعالیتش در حوزه علمیه و تدریس و تحقیق متمرکز بود.
رابطه شبیری زنجانی با سیاست چگونه بود؟
شبیری زنجانی را نمیتوان در دسته روحانیونی قرار داد که در طول جمهوری اسلامی، حضور سیاسی و اجرایی پررنگی داشتهاند. او عمدتاً فقیه و مدرس حوزه بود. اما این به معنای بیتفاوتی او نسبت به مسائل سیاسی و اجتماعی نبود. در برخی مقاطع، درباره مسائل سیاسی و بهخصوص حقوق افراد، آزادی زندانیان و وضعیت برخی روحانیون منتقد، نقش میانجی یا واسطه به او نسبت داده شده است.
درباره رابطه شبیری زنجانی و آیتالله خامنهای، رهبر وقت ایران، حرفهای متعددی مطرح شده است، اما خیلی از جزییات معاشرت آن دو، رسانهای نشده بود، ولی میتوان گفت رابطه دوستی و احترام متقابل بین آن دو همیشه برقرار بود.
یکی از موارد قابل توجه، ماجرای احمد منتظری، فرزند آیتالله حسینعلی منتظری است. احمد منتظری در ارتباط با انتشار فایل صوتی جلسه معروف آیتالله منتظری با اعضای هیئت اعدام سال ۱۳۶۷ با پرونده قضایی مواجه شد. بر اساس روایت منتشرشده از احمد منتظری، شبیری زنجانی برای جلوگیری از اجرای حکم او تلاش کرد.
در این روایت، شبیری زنجانی از آیتالله رضا استادی خواسته بود نامهای به رهبر جمهوری اسلامی بنویسد و درباره اجرای حکم احمد منتظری درخواست کند. احمد منتظری گفته است که پاسخ کتبی رهبر وقت انقلاب این بوده که مطابق نظر شبیری زنجانی عمل شود و در نتیجه اجرای حکم متوقف شد. البته این روایت را باید بهعنوان روایت احمد منتظری نقل کرد، نه بهعنوان سند مستقل درباره تمام جزییات ماجرا.
شبیری زنجانی با آیتالله حسینعلی منتظری رابطه علمی و شخصی داشت. در گزارشهای مختلف آمده است که پس از رفع محدودیتهای اعمالشده علیه منتظری، شبیری زنجانی به دیدار او رفت و پس از درگذشت منتظری نیز بر پیکر او نماز خواند.
این بخش از زندگی او نشان میدهد که روابط حوزوی شبیری زنجانی را نمیتوان صرفاً بر اساس مرزبندیهای سیاسیتعریف کرد.
یکی از جنجالیترین اتفاقات مربوط به شبیری زنجانی در سال ۱۳۹۷ رخ داد. او با تعدادی از چهرههای سیاسی اصلاحطلب دیدار کرده بود. پس از انتشار خبر این دیدار، محمد یزدی، رییس وقت جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، نامهای خطاب به شبیری زنجانی منتشر کرد و به این دیدار اعتراض کرد.
این نامه واکنش گستردهای در حوزه و فضای سیاسی ایران به دنبال داشت. منتقدان نامه یزدی، لحن آن را نامناسب و دخالت در حوزه اختیارات یک مرجع تقلید دانستند؛ در مقابل، حامیان یزدی بر جایگاه و شأن حوزه و حساسیت نسبت به ارتباطات سیاسی روحانیون تأکید کردند.
چرا این نامه اهمیت پیدا کرد؟
اهمیت این ماجرا فقط در اختلاف میان دو روحانی نبود. موضوع بزرگتر این بود که شبیری زنجانی مرجع تقلید و از فقهای برجسته حوزه قم بود و واکنش محمد یزدی این پرسش را مطرح کرد که: مرز میان نهادهای سیاسی و مراجع مستقل حوزوی کجاست؟ به همین دلیل، ماجرای سال ۱۳۹۷ به یکی از بحثهای مهم درباره استقلال حوزههای علمیه و رابطه روحانیت با ساختار سیاسی جمهوری اسلامی تبدیل شد.
شبیری زنجانی در فقه شیعه صاحب رساله و فتاوای متعدد بود و آثار و تقریرات متعددی از درسهای او منتشر شده است. از حوزههای فعالیت علمی او میتوان به: حج، خمس، نکاح، بیع، صوم، اعتکاف، عبادات، معاملات، اصول فقه و رجال و حدیث اشاره کرد. برخی تقریرات درسهای او نیز در قالب مجلدات متعدد منتشر شدهاند.
۱. جرعهای از دریا
این کار علمی را باید مهمترین مجموعه شناختهشده از تحقیقات تاریخی، رجالی و شخصیتشناسی او دانست.
۲. تحقیقات رجالی
سیدموسی شبیری زنجانی بر آثار مهم رجالی شیعه کار کرده و در بررسی اسناد روایات و شخصیت راویان تخصص داشت.
۳. تعلیقات بر کتابهای حدیثی
از فعالیتهای سیدموسی شبیری زنجانی بررسی سند و محتوای روایات، بهخصوص در منابع حدیثی اصلی شیعه بوده است.
۴. تقریرات درس خارج
بخش قابل توجهی از میراث علمی او از طریق تقریرات درسهای فقه و اصولش منتشر شده است.

یکی از ویژگیهایی که در توصیف شبیری زنجانی زیاد به چشم میآید، حافظه تاریخی بسیار گسترده او درباره علما و حوادث حوزه است.
به همین دلیل «جرعهای از دریا» فقط یک مجموعه فقهی نیست؛ بخشی از آن حاوی خاطرات و نقلهای او درباره عالمان و شخصیتهایی است که خود آنها را دیده یا درباره آنها از استادان و معاصرانش شنیده بود. این ویژگی باعث شده بود پژوهشگران تاریخ معاصر حوزه، سخنان و نوشتههای او را بهعنوان یکی از منابع قابل توجه بررسی کنند؛ البته مانند هر خاطره و نقل شفاهی، هر ادعا نیازمند تطبیق با منابع دیگر است.
شبیری زنجانی در روزهای پایانی عمر در بیمارستان بستری بود. دفتر او بامداد ۳۰ شهریور ۱۴۰۵ با انتشار اطلاعیهای رسمی، درگذشت او را اعلام کرد. در اطلاعیه دفتر، از او بهعنوان «فقیه اهل بیت» و «مرجع عالیقدر جهان تشیع» یاد شده و بر فعالیت علمی، حفظ فقاهت و خدمت به مردم تأکید شده است. گفته میشود علت درگذشت، عفونت یا بیماری ریوی بوده است.